Strome lewende water

Elke jaar tydens die lydenstyd vas ek alle drinkgoed, behalwe natuurlik water. Geen koeldrank. Geen wyn. Geen tee of koffie. Net water. Ek doen dit in herinnering aan my Here wat so swaargekry het en ek moet sê, die bietjie ongerief wat ek verduur hiermee is nie ‘n druppel in die emmer van wat Hy moes verduur nie. Eintlik raak dit tyd dat ek my vas ‘n bietjie moet aanpas, want ‘n mens raak gewoond aan iets en dit raak makliker.

Ek let altyd met meer gespitste ore op as God Homself begin herhaal. Dan weet ek dat daar vir my ‘n boodskap in is en ek moet hoor wat Hy sê. Spesifiek hoor.

Die laaste tyd is wat ek hoor: Jesus. As my man vir ons saans uit die Bybel en dagstukkieboek lees, lê die klem aand vir aand op Jesus. Op wie Hy is. Dat Hy die hoof van die kerk, wat Sy liggaam is, is. Dat Hy die begin en die einde is. Die Een wat uit die dood opgestaan het. Wat die dood oorwin het. As ek voorberei vir die Dienssentrum bybelstudiegroep uit Kolossense, hoor ek net Jesus, Jesus, Jesus. Dat Hy is wie Hy is. Dat Christus ons hoop op die heerlikheid is. Dat ons met Hom versoen is en dat Hy ons, deur Sy dood, heilig en sonder foute en onberispelik voor God kan stel … mits ons in die geloof bly, stewig gevestig en standvastig en nie sal wegbeweeg van die hoop wat die Evangelie bring nie (Kol 1:23). Werk ek deur Openbaring, is die refrein maar weer daar … Jesus, Jesus, Jesus. Hy is die Een wat waardig is om die boekrol oop te maak. Ons moet dit nooit vergeet nie. Ons moenie lou raak nie. Afdwaal nie.

Terwyl ek die water so drink voel ek hoe my liggaam gereinig word van al daardie gifstowwe wat ek tog maar inneem. Ek drink wel gewoonlik die dieetkola wat 100% gif is en noudat ek net water drink, kan ek die verskil duidelik voel.

Strome lewende water sal deur jou binneste vloei … en jou reinig van alle ongeregtigheid …

Toortsie

Wat ‘n belewenis!

As kind het ek klavier geneem. My musiekjuffrou, tannie Elza, was die orrelis in ons kerk. In my gedagtes was die kerkorrel die toppunt van instrumente. Om kerkorrel te kan speel … joe … was ‘n hartewens …

In 1992 het ek vir amper ‘n jaar lank kerkorrel geneem. Ook by ‘n Elsa, maar nie dieselfde tannie Elsa nie. Dit was fantasties. Ek moes baie struikelblokke oorkom om dit moontlik te maak, want ek het op die plaas gebly. Wanneer ek dan een keer per week op die dorp gekom het, kon ek op die orrel oefen. En elke tweede week les neem. Verder moes ek op die klavier ‘orrel’ oefen.

Toe verwag ek ‘n baba … en die orrellesse het gestop. En ek het nooit weer aan ‘n kerkorrel geraak nie.

Maar sulke groot begeertes mag dalk diep weggebêre raak, maar iewers begin dit weer kriewel.

Vandag het ek vir die eerste keer ná amper dertig jaar in ons kerk voor die orrel gaan sit. Gesukkel om dit aan te kry en die orrellis gebel wat beduie het. En sowaar onthou! En begin speel. Vir meer as ‘n uur.

Ja, dit het maar stadig gegaan, maar my hande én voete het die pad onthou!

Dit was hemels! Wonderlik! Fantasties! Hoe beskryf ‘n mens dit aan iemand? Sjoe! Vervullend. Ongelooflik.

Toortsie

Die spitsverkeer raak dunner

Dit het mos amper ‘n statussimbool geword van hoe verskriklik besig jy is en jy moet besiger wees as die persoon langs jou, want om te sit en niksdoen is ‘n aardsonde. Sjoe! Ek het nou die dag gehoor van ‘n vyfjarige wat gevra het dat hy ‘n ‘gap year’ wil hê, want hy kan net nie meer byhou met al die aktiwiteite wat sy ma hom wil laat doen nie. Ja nee, ons moet besig wees en hoe besiger hoe beter.

Ek is die laaste een om te praat. Dit is mos my swakplek. Ek laai mos op en op en op en OP. Ek WIL mos graag vir almal help. En ek WIL mos graag my eie duisend en tien belangstellings ook aan die gang hou. En nee, nie klein projekkies nie, grotes. Ek is verslaaf aan die uitdagingswaarde daarvan – sal ek dit regkry? Sal ek dit voltooi kry? Sal ek sal ek sal ek? Behalwe dit, is dit vir my LEKKER om besig te wees. Dit maak my soms baie moeg, maar al my baie aktiwiteite, alles wat ek doen, my kreatiwiteit, my gevroetel gee vir my soveel energie en plesier, ek wil beslis nie ophou nie

Ek het mos vertel dat ek in Februarie en Maart deur woeste spreekwoordelike stadspitsverkeer sou ry. Rof. Want op 1 Maart moes ek al daardie massiewe handwerkuitdagings wat ek vir die VLV WOU doen, inhandig. Die borduurwerk wat ek oor en oor gedoen het, die outydse 1950 handgebreide mansgolfhempie, die gehekelde rugsakkie vir ‘n kleuter, die skinderbrief en so tussendeur nog ‘n makrame muurbehangsel ook. Want dit is vir my lekker om dit te doen. En ja, my goed is maar weer aweregs ook … So daardie goed moes AFGEHANDEL word. En ouma het haar dogter gaan help om haar musiekleerders aan die gang te hou so saam met die babatjie. Dit alles saam met die normale dinge waarmee ek my mos besig hou. En die res van my familie is OOK besige mense, dis nie net ek nie!

Ek kon net op een manier deur hierdie spitsverkeer kom sonder dat daar verkeersknope met erge gevolge sou kom en dit was deur my oë op my Navigator te hou. Want Hy kan mos die hele prentjie sien. En vir Hom is iets wat vir my soos ‘n massiewe verkeersknoop lyk, nie eers ‘n kolletjie op Sy kaart nie.

Ek is amper DEUR die spitsverkeer. Ek sou nie hierdeur kon kom as ek nie op gereelde basis vir ‘n goeie tyd by my God stilgeraak het nie. Totaal tot stilstand by Hom gekom het nie. Met Hom gepraat het terwyl ek by Sy voete sit nie. As ek nie krag uit Sy Woord geput het nie. Daar is nie ‘n MANIER wat ek die sonder Hom kon doen nie. Nie ‘n manier nie. Daarom gee ek aan Hom al die eer. Ek moes net my lewenskarretjie bestuur in die wete dat Hy die pad ken. Ek moes my deel dankbaar en voluit doen en dit geniet en vreugde daaruit put.

Ja, spitstyd is amper om.

Toortsie

Mediteer

Daar was gister op RSG ‘n program oor meditasie, iets wat ek nie regtig ken nie. Google sê: ‘Meditation is considered a type of mind-body complementary medicine. Meditation can produce a deep state of relaxation and a tranquil mind. During meditation, you focus your attention and eliminate the stream of jumbled thoughts that may be crowding your mind and causing stress.’

In ‘n wêreld waar ons nooit meer afskakel nie, waar elke sekond tel, waar ons breine oorlaai is, beveel hulle meditasie aan. Terwyl die program aan die gang is en die persoon baie interessant en sinvol praat daaroor … neig my gedagtes keer op keer in dieselfde rigting … en dit is my gedagtes uit my ervaringswêreld uit my geloofswêreld.

In ‘n besige tyd waar mense nie meer tyd het vir stilword nie … waar mense nie meer tyd het om by God uit te kom nie … nie meer tyd het om hulle Bybels oop te maak nie … nie meer met hulle Skepper praat nie … nie meer met Hom beraadslaag nie …

… wil ek uitskree … gebruik daardie vyf minute, 10 minute, uur en raak stil by jou God. Ja, dit is goed om soms na jou eie gedagtes te kyk. Dit is goed om in jouself ook stil te word. Maar oeee …

Soos wat daardie man gesels het oor wat alles in jou liggaam gebeur as jy mediteer, het ek net meer en meer besef … BAIE MEER NOG AS WAT HY NOEM GEBEUR WANNEER EK STILRAAK BY GOD. Baie meer! Die wêreld kan HOE besig rondom my wees, ek kan so gejaagd wees dat ek nie twee treë vorentoe kan storm sonder om te struikel nie en dan haal ek my gebedsjoernaal uit, ek gaan sit rustig, maak my oë toe, begin skryf in my gebedsjoernaal, ‘n hele A4 bladsy vol, praat met my God, vertel Hom wat in my lewe aangaan, vra Sy raad en hulp, vertel Hom my vreugdes, bid vir dit wat my bekommer, dank Hom vir dit wat wonderlik is. Dan bid ek vir almal dit wat God op my hart lê. Teen daardie tyd is ek al so rustig, kalm, gefokus op Hom. Maak my Bybel oop, begin lees daar waar my merk ookal is … hoor wat Hy vir my uit Sy Woord wil sê … reageer daarop … smeek, dank, prys Hom, watter gedagtes ookal in my hart opkom. En staan verfris daar op met nuwe moed, nuwe krag, nuwe blydskap om die wêreld in die oë te kyk.

Ek sou nooit deur hierdie spitsverkeermaande sou kom as Hy nie my Navigator was nie. Want Hy ken my pad.

Nee wat, ek gaan nie by meditasie uitkom nie. Ek gaan eerder die tyd gebruik en by my God stil raak. Dis ‘n baie veiliger plek!

Ons moet versigtig wees om ons nie te laat mislei nie … ek sê maar net.

Toortsie

‘n Italiaanse naweek

Ek was hierdie naweek by twee lieflike Italiaanse funksies wat ek vir geen geld in die wêreld sou wou mis nie. Die wonderlikste atmosfeer in ons ou tronk op Bredasdorp. ‘n Sanger met die mooiste stem. Italiaanse kos. Ja, julle weet wat dit behels …

So, ek vermoed dat my suikervlakke lelik deurmekaar is. My lyf weet nie of hy ketose of insulien moet afskei nie. Of hy ‘n suikerverbrander of vetverbrander moet wees nie. 

Nou ja, ek hét vooraf geweet dat dit ‘n Italiaanse funksie sal wees met Italiaanse kos. En ek verwag beslis nie van enige gasvrou om spesiaal vir my ander kos te maak nie. Of ter wille van my nie. 

Hoe kon ek dit dalk anders gedoen het? 

Vrydagaand was die voorgereg brood en ‘n lieflike mengelslaai. Ek was nog sterk en het die brood oorgeslaan en net die slaai geëet. 

Die hoofgereg was pasta. Wat ek geëet het. En toe is my brein gekaap en het ek die heerlike poeding wat ek nie nodig gehad het nie, ook geëet. Wat ek anders kon doen? Ek kon ongemerk ‘n bakkie met salami en kasies saamgeneem het, die pasta ongemerk eenkant toe geskuif het en my kossies daarby ingeskep het en heerlik geëet het aan my eie kossies en die pasta gelos het. Niemand sou dit eers agtergekom het nie, dit was donker en net lamplig. Dan sou my brein nie gekaap wees nie en ek glad nie lus gekry het vir die poeding nie.

Saterdagaand was ek weer by ‘n Italiaanse aand. ‘n Partytjie van ‘n baie geliefde vriendin. Alles was net te mooi. Op die tafels was loof neergesit en baie vrugte uitgepak. Steeds gekaap het ek begin smul aan die druiwe. En het nie opgehou nie. 

Die voorgereg was die lieflikste eiervrug gereg met ‘n tamatiesous. Een honderd persent Banting. Dit was hemels. En eintlik hoef ek niks meer te geëet het nie. 

Maar toe kom die spaghetti. En ek eet dit alles op. By terugskouing besef ek: Ek moes gevra het of daar nie nog van die eiervrug was nie en dit as hoofgereg geëet het. Of sommer net nie die hoofgereg geëet het nie, want die voorgereg was heeltemal vullend. 

Nagereg was tiramisu, maar ek het daar kop gehou en slegs twee happies geneem.

As ‘n mens ‘n leefstyl soos die Keto doen, mag dit soms moeilik wees om altyd daarby te hou. As jy egter sterk staan, ís daar alternatiewe, al moet jy self daarvoor sorg. Soms voel jy om nie ongesellig te wees nie en dan maak jy maar die beste daarvan, net om te besef dat jy in die week wat voorlê, ekstra skouer aan die wiel te sit om weer na jou eie normaal terug te keer. 

Kyk gerus HIER indien u meer van my skrywes oor die keto-leefstyl wil lees.

Toortsie

Hierdie bloginskrywing het oorspronklik verskyn in Toortsie se Ketoblog, ‘n blog waar daar net oor Banting, of Keto, of LCHF, en diabetes geskryf word.